Sigarettendoosjes

Bij het lezen van Adorno en Horkheimers ‘Dialektik der Aufklärung’ moet ik altijd onvermijdelijk aan de tabaksindustrie denken. Welk product maskeert tenslotte effectiever een Marxistische vervreemding dan tabak? Hoe listig houdt de burgerij het volk wel niet koest met een als ontspannende ervaring vermomde verslaving‽ Of miskent het volk zijn eigen macht, iets wat je in het licht van Foucaults biopolitiek kan beargumenteren? Bij de uitoefening van die macht is de tabaksidustrie dan evenwel en -eens niet van aansprakelijkheid gevrijwaard. Een rookverslaving kan als sociaal geconditioneerde reflex niet in zijn totaliteit aan de verslaafden toegeschreven worden. Niet in een maatschappij waarin macht het subject vormgeeft althans. De roker zou zich derhalve, in weerwil van de boodschappen op de verpakking van zijn tabak, moeten zien als een verantwoordelijke spil in een verantwoordelijk systeem in plaats van als onafhankelijk individu. De door mij ontwikkelde tabaksverpakkingen symboliseren die visie. Als de roker, gewaarschuwd en al, op het hoofd drukt van de afgebeelde kapitalist, opent die zijn verpakking met sigaretten.